Halk TV Kapatılmamalıydı!

Milyonların izlediği Halk TV’nin yayınlarının durdurulması ve yönetimine kayyum atanması, basın özgürlüğü ve halkın haber alma hakkı açısından ciddi soru işaretleri doğuruyor. Bir televizyon kanalının ekranının kararması, yalnızca o kurumun çalışanlarını değil, o kanaldan haber alan milyonlarca insanı da ilgilendirir. Çünkü basın, demokrasinin temel direklerinden biridir. Halkın gerçekleri öğrenmesi, farklı görüşleri dinlemesi ve ülkesinde yaşanan gelişmeleri değerlendirebilmesi için özgür basına ihtiyacı vardır.

Halk TV, özellikle muhalif kesimlerin sesini duyurabildiği, iktidarın politikalarının tartışıldığı ve ülke gündeminin farklı yönleriyle ele alındığı kanallardan biri. Elbette her yayın kuruluşu gibi eleştirilebilir, haberleri sorgulanabilir, yanlış yaptığı düşünülüyorsa bunun hesabı sorulabilir. Ancak bir kanalı eleştirmek başka, onun yayın yapmasını engellemek başkadır. Hukuka aykırı bir durum varsa elbette hukuk işletilmelidir. Fakat alınan kararların gerekçeleri açıkça ortaya konulmalı, hukukun üstünlüğü ve basın özgürlüğü birlikte korunmalıdır.

Bugün Türkiye’nin gündeminde fon soruşturmaları, yolsuzluk iddiaları, ekonomik sıkıntılar ve siyasetin geleceğine ilişkin tartışmalar var. Vatandaş geçim derdindeyken, emekli maaşıyla ay sonunu getirmeye çalışırken, gençler iş bulma umuduyla beklerken, toplumun bu konularda bilgi edinmek istemesi son derece doğaldır. Kamu kaynaklarının nasıl kullanıldığını, ortaya atılan iddiaların doğru olup olmadığını, ülkeyi yönetenlerin hangi kararları aldığını öğrenmek halkın hakkıdır. Bu konuları araştırmak ve kamuoyunun gündemine taşımak da gazeteciliğin temel görevlerinden biridir.

Peki, halk bir televizyon kanalında haber izlediği, farklı yorumları dinlediği için neden kendisini sorgulamak zorunda hissetsin? Bir kanalı izlemek, orada söylenen her söze inanmak anlamına gelmez. Vatandaş dinler, değerlendirir, karşılaştırır ve kendi kararını verir. Demokrasi de zaten insanların farklı görüşlere ulaşabilmesi ve özgürce düşünebilmesiyle güçlenir.

Halk TV’nin yayınlarının durdurulması, bu nedenle yalnızca bir televizyon kanalının meselesi olarak görülemez. Asıl mesele, eleştirel yayıncılığın hangi koşullarda sürdürülebileceği ve halkın farklı haber kaynaklarına erişiminin nasıl korunacağıdır. Bir ülkede yalnızca iktidarın görüşleri değil, muhalefetin eleştirileri de duyulabilmelidir. Çünkü demokrasinin gücü, eleştirilerin susturulmasında değil, eleştirilere tahammül edilebilmesinde yatar.

Bugün bir televizyon kanalının susturulmasını doğru bulanlar, yarın kendi düşüncelerini savunan bir yayın kuruluşu aynı durumla karşılaştığında ne düşüneceklerini de hesaba katmalıdır. Basın özgürlüğü yalnızca belli bir siyasi görüşün değil, toplumun tamamının hakkıdır. Hukuk da kişilere ve kurumlara göre değişmemelidir.

Elbette hiçbir kurum hukukun üzerinde değildir. Bir suç iddiası varsa araştırılmalı, somut deliller varsa değerlendirilmeli ve hukuka aykırı bir durum tespit edilirse gerekli işlemler yapılmalıdır. Ancak soruşturma ile suçun kanıtlanması arasındaki fark unutulmamalıdır. Gazetecilik faaliyetleriyle suç teşkil eden eylemler birbirine karıştırılmamalı, alınan kararların hukuki dayanağı kamuoyuna açıkça anlatılmalıdır.

Unutulmamalıdır ki ekranları karartmak, halkın sorularını ortadan kaldırmaz. Hayat pahalılığı devam eder, yolsuzluk iddiaları cevap bekler, vatandaş geçim sıkıntısını yaşamaya devam eder. Halk, kendisini ilgilendiren meseleleri öğrenmek ve farklı görüşleri dinlemek ister. Bunun önüne engel koymak, toplumun bilgiye ulaşma imkânını daraltma riski taşır.

Halk TV kapatılmamalıydı. Sorunlar yasaklarla değil, hukukla çözülmeliydi. Yanlış haber varsa doğrusu ortaya konulmalı, suç varsa hukuk işletilmeli, fakat halkın haber alma hakkı korunmalıydı. Çünkü özgür basın, yalnızca gazetecilerin değil, her vatandaşın güvencesidir. Demokrasi, insanların yalnızca oy kullandığı gün değil, her gün özgürce soru sorabildiği ve düşüncesini ifade edebildiği zaman gerçek anlamına kavuşur.

Halkın sesi susturulmamalı, halkın haber alma hakkı engellenmemelidir. Çünkü bir ülkede ekranlar kararabilir ama halkın gerçekleri öğrenme isteği asla karartılamaz.