" Hafta sonunda Taraklı Belediyesi’nin bir mahallede gerçekleştirdiği sosyal tesis açılışından da ne yazık ki haberdar edilmedik, herhangi bir bilgi ya da davet tarafımıza ulaşmadı. Bu tür "unutkanlıklar" ne yazık ki sık yaşanır hale geldi."

...

Bir gazeteci olarak Taraklı’da olup biteni takip etmek, kamuoyunu bilgilendirmek, doğruyu aramak ve aktarmak benim mesleğimin temelidir. Ancak  son zamanlarda öyle anlar yaşıyorum ki, yaptığım işin ve taşıdığım sorumluluğun görmezden gelindiğini, hatta yok sayıldığını hissediyorum.

Taraklı’da pek çok etkinlik düzenleniyor. Açılışlar, projeler, kutlamalar… Elbette, bunlar Taraklı’da hizmet adına sevindirici. Ama bu gelişmeleri yerinde gözlemlemek, halk adına sorgulamak ve duyurmak isteyen bir gazeteci olarak, kendimi sık sık davet listelerinin dışında görmeye başladım..

Davetiye bir nezaket göstergesidir. Hele ki Taraklı için yıllardır emek veren, yazan, anlatan biriyseniz, o eksik kalan nezaket çok daha fazla hissediliyor. Oysa basın, halkla yönetenler arasında bir köprüdür. Bu köprüyü yok saymak, sadece kişiyi değil, temsil ettiği kamuoyunu da görmezden gelmektir.

Bu yazı bir sitemdir. Belki kırgınlık değil ama bir hatırlatmadır. Çünkü ben sadece gazeteci değilim; aynı zamanda Taraklı’nın sokaklarında yürüyen, derdini dinleyen, soluğunu hisseden bir vatandaşım. İlgi görmek gibi bir beklentim yok, ama biraz saygı, biraz nezaket, mesleğime olan inancımı pekiştirir.

Bir gün bir etkinlikte “Hoş geldiniz” denirse, sadece şunu söylerim: “Ben hep buradaydım.”